...پرواز با تو باید

rezanikookar — Sun, 11 Oct 2009 02:41:18 GMT

بچین

دوباره می زنیم

سفید تو

سیاه من...

ای پای ثابت همه ی سور و سات ها

شیرین تر از حلاوت نقل و نبات ها

دارایی دلم که ندارم به جز تو هیچ

بیگانه با تمامی خمس و زکات ها

زیباترین بهانه برای نفس زدن

از لحظه ی تولدمان تا وفات ها

از بس که شاعران فقط از تو قلم زدند

سرریز مانده کاسه ی صبر دوات ها

آخر چقدر مست تو باشند این همه

سنگ تو را به سینه بکوبند لات ها

آواره کرده ای همه ی شهر را ببین!

هر روز همهمه ست درِ منکرات ها

تو نظم نقشه های جهان را به هم زدی

زیر و زبَر شده همه ی مختصات ها

□

ای عشق ! با تو من همه ی عمر برده ام

دیگر چرا بترسم از این کیش و مات ها

rezanikookar — Fri, 11 Sep 2009 11:47:18 GMT

من دلم گرفته

هرچه می دوم نمی رسم...

سلام

از همه دوستانی که در این مدت لطفشان و گاه قهرشان و طعنه هایشان شامل حالم شد ممنونم.

دست همه تان را می بوسم.

لطف برادر خوبم ، سنگ صبور لحظه های دلتنگی ام علی محمد مؤدب عزیز و دوست داشتنی غزلی ست که حس خواندنش را با شما شریک می شوم :

به رضا نیکوکار

رضا برادر من خسته‌ست، دل از حصاری تن بودن!

چو من که خسته‌ام از عمری، غریب خاک وطن بودن

ملولم از سخن واعظ، که جامه کرده ز ابریشم

در این لباس چه آموزد؟- مرا- به فکر کفن بودن!

خلیده در بر حوری‌ها، سمند تیز تکش در زیر

چه بار خلق خدا کرده؟: خرانه محو چمن بودن!

به جرم این‌همه جان کندن، اسیر مانده و تنها من

به غمزه رفته به منبر شیخ، به رغم آن‌همه تن بودن!

به زیدهاش سرش گرم است، جناب عمرو و بدین نحوه

گذشت عمر من اندر در غم حسین و حسن بودن

ذلیل غزنه و یمگانی، نه لشکری و نه سرداری

چه بهره می‌بری ای دهقان، ز پادشاه سخن بودن

شبی به خلوت بابلسر، خزر اشاره به محشر کرد

اشاره‌ای که مرا آموخت، نسیم توبه‌شکن بودن

به خاک ریخته جام شعر، به خاک تربت جام من

چنین شده‌ست که خو کرده، غزل به زائر من بودن

رضا برادر نیکوکار! پیاله‌ای ز خزر بردار

بریز بر سر این نامه، بس است شعله به تن بودن!

علی محمدمؤدب

rezanikookar — Thu, 12 Feb 2009 19:20:18 GMT

چگونه فریادت نزنم

چرا دم از یادت نزنم

در اوج تنهایی ....

زخم ها بسیار اما نوشداروها کم است

دل که می گیرد تمام سِحر و جادوها کم است

هر نسیمی با خودش بوی تو را آورده است

بادها فهمیده اند اعجاز شب بوها کم است

تا تو لب وا می کنی زنبورها کِل می کشند

هرچه می ریزی عسل در جام کندوها کم است

بیشتر از من طلب کن عشق ! من آماده ام

خواهش پرواز کردن از پرستوها کم است

از سمرقند و بخارا می شود آسان گذشت

دیگر این بخشش برای خال هندوها کم است

عاشقم...یعنی برای وصف حال و روز من

هرچه فال خواجه و دیوان خواجوها کم است

○

من همین امروز یا فردا به جنگل می زنم

جرأت دیوانگی در شهر ترسوها کم است!

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

جایزه ادبی طهران

شاعران و جشنواره های شعر

rezanikookar — Sun, 04 Jan 2009 05:37:18 GMT

خدایا ممنونم که به من غم های بزرگ دادی تا شادی های کوچکم رو از یاد ببرم

در سینه ی ما نیست به جز درد ،عمو!

افتاده فرات دست نامرد ،عمو!

سوزاند عطش گلوی ما را اما

ما آب نخواستیم برگرد عمو!

((((((((((((((((((((((((((((((

ماه گیسوی پریشان بلندی دارد

نخورد چشم ولی زلف کمندی دارد

یک بنی هاشم اگر عاشق روی مه اوست

راه می افتد و صد قافله دل همره اوست

دل این ماه اسیر لب خورشید شده

بیشتر از همه غرق تب خورشید شده

آب آن روز دل ماه مرا شاد نکرد

«یاد باد آنکه ز ما وقت سفر یاد نکرد»

ماه آن روز دل شعله ورش را برداشت

سینه ی سوخته و چشم ترش را برداشت

بارهفتاد دو دلباخته بر دوشش بود

زیر سنگینی دنیا کمرش را برداشت

راه افتاد کسی که دل دریا را برد

عشق ، این توشه ی راه سفرش را برداشت

ترک تشنگی سرخ عطش بر تن خاک

کوه شمشیر غرور پدرش را برداشت

آب در دست هبل بود ولی ابراهیم

آمد از راه دوباره تبرش را برداشت

نکند این غزل تشنه به آخر نرسد

نکند آب به لب های برادر نرسد

شعر هر لحظه که از وصف تو کم می آورد

ماه یک جفت کبوتر به حرم می آورد

حرم آب و دوتا دست کبوتر مانند

این دو تا دست که هر درد مرا درمانند

دست ، این دست که از شانه جدا خواهد شد

دو کبوتر که در این بیت رها خواهد شد

...دشت وا می کند آغوش برای دستت

همه ی زندگی من به فدای دستت

دست می افتد و او مشک به دندان دارد

کیست این رود که هفتادودو جریان دارد

آتشی می گذرد از دل طوفان بی دست

کیست این تشنه لب مشک به دندان ، بی دست

...هیچکس مثل تو این قدر وفادار نشد

هیچکس بعد تو بی دست علمدار نشد

rezanikookar — Sun, 21 Dec 2008 07:27:18 GMT

یک تار مو برای پریشانی ام بس است...

انداختی هر پهلوان را بر زمینت

با چشم هایت ، گوی های آتشینت

من باختم ایمان و عقل ناقصم را

وقتی قسم خوردم به زیتونت ، به تینت

لبْ قرمزِ چشم آبی گیسو طلایی

الحمد لله و ربّ العالمینت

الحمد للّهی که مستم کرد از عشق

با پای خود آورد تا میدان مینت

باید ببینی لحظه ی جان دادنم را

رگ های من ارزانی حمام فینت

آهوی جنگل های سرسبز شمالی

ای گرگ های بی سروپا در کمینت

با دوستانت دشمنم ، بیرون بیاور

این مارها را از میان آستینت

اسطوره ی ناب غزل های منی تو

شهری خرابِ شعرهای دلنشینت

صد نه ، هزاران لشکر از دل های زخمی

مانده ست پشت سایه ی دیوار چینت

○

نفرین به من ، نفرین به من ، نفرین اگرکه

با من نباشد روزهای بعد از اینت

rezanikookar — Wed, 29 Oct 2008 16:21:18 GMT

وسيع باش و تنها و

سر به زير و سخت...

شادي اگرچه با همه محرم نمي شود

حسي كه باشكوه تر از غم نمي شود

دوري و دوستي دو مسير مخالف است

ايمان به تو بدون تو محكم نمي شود

مجموعه ي وجود من و چشم هاي تو

چيزي به غير زلزله ي بم نمي شود

ويرانگي اگرچه شده سهم من ولي

از كوه هرچه هم بكني كم نمي شود

چشم اميد بسته به ابروي توست كه

دیگر براي رفتن من خم نمي شود

اين شاخه ها كه دور و برم را گرفته اند

هرگز برام شاخه ي مريم نمي شود

○

بيدار مي شوم ، نه... رگ خواب من هنوز

دست فرشته اي ست كه آدم نمي شود!

rezanikookar — Tue, 29 Jul 2008 06:29:18 GMT

یا لطیف

قبل از همه

دعا كرديم ، بماني ، بيايي كنار پنجره ، باران بيايد

و باز شعر مسافر خاموش خود را بشنوي

اما دريغ كه رفتن راز غريب همين زندگي ست

رفتي پيش از آنكه باران بيايد....

خبر اول

سومين كنگره سراسري غزل معاصر ايران طي 3 روز در شهرستان رشت برگزار مي شود

به اطلاع شاعران ، فرهيختگان و دوستداران غزل مي رساند كه در انبوه دغدغه ها و دلمشغولي هاي راهيان شعر امروز ، يكبار ديگر ، در رويكرد به غزل ، اين غزال شعر پارسي ، برگزاري سومين كنگره سراسري غزل معاصر ايران را با انگيزه ارتقاء سطح كيفي و همچنين ارتقاء سطح كمي آن تدارك مي بينيم.

چنانچه توفيق يارمان باشد برآنيم كارنامه سومين كنگره سراسري غزل معاصر درخشان تر از دو كنگره گذشته در معرض قضاوت داوران و ناقدان منصف قرار گيرد.

آثار رسيده در 2 بخش سوژه آزاد و سوژه آييني هنري داوري خواهند شد

قرار است در سومين كنگره سراسري غزل معاصر ، 35 الي 45 نفر از شاعران از طريق ارسال اثر داوري و 15 نفر از نام آوران غزل پرداز ، بعنوان ميهمانان ويژه به ارايه آخرين آثار خود بپردازند.

ما از بزرگان غزل ، با همه شايبه هايي كه در پيرامون برگزاري نخستين كنگره برآنان متصور است مجددا" دعوت خواهيم كرد تا از آنان تقدير و تجليل بعمل آيد.

آخرين مهلت ارسال آثار تا پانزدهم شهريور ماه 87

نشاني : رشت ، خ تختي ، روبروي بانك رفاه ، پلاك 103

و خبر دوم

تعداد محدودي از مجموعه رباعي«...پس دوست دارمت » كاري مشترك از رضا نيكوكار و آرش واقع طلب موجود مي باشد . دوستاني كه مايل به دريافت مجموعه هستند مبلغ 10000 ريال به شماره حساب 0102736866000 بانك ملي ايران به نام رضا نيكوكار واريز نمايند و يا با شماره 09119154798 تماس بگيرند تا كتاب در اسرع وقت برايشان ارسال شود.

اين روزها همه به من دروغ مي گويند ...

مثل آهو دويده ام آرام

جنگل وحشي نگاهت را

با همه گرگ هاي دور و برت

گم نكردم هنوز راهت را

زير و رو كرد تار و پودم را

عشق با يك نگاه كوچولو

سرنوشتم چقدر غمگين بود

مثل «ماهي سياه كوچولو»

دست در دست هاي تو انگار

لحظه هايم قشنگ تر مي شد

پشت اين دست ها نمي ديدم

قفسي را كه تنگ تر مي شد

من براي تو شعر مي خواندم

تو برام از «فروغ» مي گفتي

چشم هايت چه مهربان بودند

لحظه اي كه دروغ مي گفتي

عطر موهاي رنگ خورده ي تو

گونه ام را انارتر مي كرد

اين تو بودي ، فقط تو بودي ، تو

كه مرا بيقرارتر مي كرد

مثل «صادق هدايت» افكارم

با تو نزديك به جنون مي شد

آنچه مي آمد از دلم بيرون

بيشتر از «سه قطره خون» مي شد

زندگي ، عشق ، طعم خوشبختي

ديگر از اين حروف مي ترسم

مثل سرباز تازه وارد از

قلعه هاي مخوف مي ترسم

روبرويم چقدر تاريك است

پل پشت سرم شكسته شده

من همان جوجه اردك زشتم

كه از اين حس و حال خسته شده

مثل سيگارلاي انگشتت

پشت هم دود مي شدم در خود

من به آينده فكر مي كردم

گرچه نابود مي شدم در خود

دفترم شعر خودكشي مي كرد

و تو هر روز لحظه هايم را

زنگ مي خوردي و نمي فهميد

گوش هايت تن صدايم را

نقطه چيني كه آخر خط را...

نهیليسمي كه داشت مي بردم

و تو هرگز مرا نفهميدي

من هميشه برات مي مردم

كاش هرگز تو را نمي ديدم

كاش هرگز ... چه دير فهميدم

...............................

زندگي پرت مي شود از من

سيل خون باشتاب مي آيد

«تازه آباد رشت غوغايي ست

باز بوي گلاب مي آيد».....

rezanikookar — Thu, 10 Jul 2008 19:13:18 GMT

سلام

زندگي خسته كننده ست خودت مي داني

با همه ي غم هايي كه داشتم و دارم از همه ي آن ها كه آمدند و درد شدند ، همه ي آن ها كه آمدند و ردپايي نگذاشتند ، همه ي آن ها كه...... دلشان را مي بوسم .

و آن ها كه منتظر گل آلود شدن آب بودند تا تور كهنه شان از ماهي پر شود

...

اميد كه تنها خورشيد بي فروغ است را براي همه آرزو مي كنم...

كعبه آغشته ست امشب در خودش بوي تو را

ماه مي ميرد ببيند لحظه اي روي تو را

آن قدر آيينه ها را خيره ي خود كرده اي

كه نشان داده ست هر سبابه اي سوي تو را

هيچ حسي در نماز تو به غير از عشق نيست

تيغ ها بگذار بشكافند زانوي تو را

هيچ دريايي به قدر وسعت قلب تو نيست

هيچ كوهي هم ندارد زور بازوي تورا

هيچ اندوهي به غير از غصه ي زهرا مگر

مي تواند خم كند يك لحظه ابروي تورا

كاش يك روزي بيايد سمت آبادي ما

آن نسيمي كه پريشان كرد گيسوي تورا

بي گمان عطر بهشت و كوچه هايش را گرفت

اولين دستي كه آمد شانه زد موي تو را

عشق مي نوشيم در هر بيت با نام علي

مست مي رقصيم و مي خوانيم هوهوي تو را

rezanikookar — Sun, 22 Jun 2008 10:20:18 GMT

آی آدم ها که در ساحل نشسته شاد و خندانید.....

.......

....

اين ها را فقط براي تو مي نويسم....

نمي دانم امروز وارد چندمين سال زندگي ام مي شوم . اگر بخواهم همه ی روزهای خوب زندگی ام را جمع ببندم شاید یکسال بیشتر نداشته باشم .اصلا نمی دانم امروز را يادت مانده يا نه ...وقتي وبلاگم را همان طور كه مي خواستي به روز كردم گفتم همه چيز تمام شد و مي شود دوباره شروع كرد بي اعتنا به همه ي حرف و حديث ها . ولي اين شادي هم مثل هميشه ديري نپاييد و آن روز كه زنگ زدي با صدايت داشت يكي از پرده ي گوش هايم پاره می شد .هميشه همين طور بودي . گفنم لجبازي را كنار بگذار . گفتم خراب كردن كاري ندارد . اين ساختن است كه سخت است اما تو مثل هميشه حرف خودت را زدي ...

راستي چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟

با وسوسه هاي عشق آبش كردي

اين قلب شكسته را مجابش كردي

مي خواستم اغاز كنم از اول

اين بار ولي خودت خرابش كردي

باز هم برگشتيم سر پله ي اول . همان پله اي كه هيچوقت نخواستي پايت را آن طرفتر بگذاري و ببيني چه مي شود ولي من دارم مي روم مهم نيست هر چه مي خواهي درباره من بگويي همان طور كه هميشه گفتي .

به قول آن شاعري كه يك وقتي فكر مي كردم دوست است ولي.....

با اين همه خاطرات مبهم چه كنم؟

با عكس به يادگار باهم چه كنم؟

مي خواستم از وسط ببرم همه را

با دست تو روي شانه هايم چه كنم؟

اين پست ،آخرين پست اين وبلاگ لعنتي ست . مي دانم كه مي خواني اش .فقط اگر به خانه من آمدي بگو چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

گیلان دوباره آب و هواش ابری ست ، با من بخوان ترانه ی «باران» را

بگذار آب و شانه کند خاتون دستان باد زلف پریشان را

با اینکه خط فاصله پررنگ است سدی برای خاطره هایت نیست

وقتی که سیل می برد این دل را این تکه سنگ ساکت و بیجان را

از چاله های خالی تنهایی افتاده ام به چاه تو می بینی

دیوانه کرده است پس از یوسف پیراهنم اهالی کنعان را

صدها هزار آینه می میرند وقت گلابگیری چشمانت

از شوق اینکه سرزده می آیی جارو زدم تمام خیابان را

….

عطری عجیب در غزلم پیچید وقتی که خواستم از تو بنویسم

کعبه دل من است که می گیرد عطر گلاب قمصر کاشان را

rezanikookar — Sun, 23 Dec 2007 09:42:18 GMT

سلام...

ای سینه ی تو ساحل امواج خروشان

آوازه ی گیسوی تو چون جنگل گیلان

نه رودکی و حافظ و عطار ، نه سعدی

کامل نسرودند تو را در دو سه دیوان

از نیل نگاه تو نشد رد شود این بار

موسای دلم باز به اعجاز فراوان

وقتی که به تو می رسم آرام ندارم

چون کفر مسلّم که رسیده ست به ایمان

مجنون ترم از هر چه که دیدید و شنیدید

هر روز بیابان به بیابان به بیابان

یک عمر گذشت و به خدا فکر نکرده ست

این یوسفِ در چاه تو یک لحظه به کنعان

□□□

انداخته ام زیر قدم هات دلم را

باید که کمی پا بخورد قالی کرمان!